my things

εΚΚλησιάΖουσες / part 2

2011-05-31T10:40:00.017-02:30

"διότι η χώρα ετούτη ανήκει και σε μένα εξ' ίσου όσο και σε σας

και το φέρω βαρέως, με αίσθημα πικρίας που αυτή η σύψη έχει εισχωρήσει
τόσο βαθιά στην κρατική μας μηχανή..."

25 Ιουνίου

Θεατρικό εργαστήρι Ηλιούπολης

εΚΚλησιάζουσες 2011 / part1

2011-04-18T12:59:00.015-02:30

με το θεατρικό εργαστήρι

ηλιούπολης

how i feel about it? /

2011-03-23T14:57:00.006-02:30

self-portrait

loutraki

that mask

2011-02-27T15:06:00.017-03:30

or,
it was not the right carnaval

maby,

next time

compressed anamnesis / not a present month

2011-01-30T08:16:00.002-03:30

happy new tear

2010-12-30T18:05:00.010-03:30

- Ζιζάνιε, Σαχλαμάρα. Καραμούζα, Τούμπα, Τσαρλατάνε, Σιναπόσπορε!

Καλά μου ξωτικά!

Αγαπημένοι μου βοηθοί!

Τυλίχτηκαν όλα τα δωράκια

σε γυαλιστερά - χρωματιστά χρτάκια;

- Βεβαιότατα παππούλη

με το κόκκινο σακούλι!!

- Κούκλες και κουκολοσπιτάκια;

- Και κουκλοσυμπραγκαλάκια!!

- Τρενάκια, καραβάκια, αμαξάκια;

- Και αεροπλανάκια!!

- Χνουδωτά και ξύλινα αρκουδάκια,

ελεφαντάκια, λαγουδάκια;

- Κουνελάκια κι αλογάκια!!

- Σβούρες, πλαστελίνες, καραμέλες, χρώματα;

- Φασουλήδες, ελατήρια, και αρώματα!!

- Game Boy, playstation, i pod και DVD?

- Όλα μέσα στο σακί!

- Τα φορτώσατε στο έλκηθρο;

- Ασφαλώς! Σαφώς! Πως αλλιώς;!!

- Κι οι τάρανδοι πως νοιώθουν;

- Ασυγκράτητοι και δυνατοί!

- Έφαγαν όλο τους το φαί;

- Ζήτησαν και δεύτερο πιάτο με πολύ ψωμί!

- Χο – χο – χο! Τότε λοιπόν, δεν μένει παρά να ντυθώ... και φύγαμε!

butoh / with g & n / odddance

2010-12-09T15:19:00.019-03:30

2010-11-10T14:08:00.006-03:30

ένας παράδεισος

από γλώσσες νεκρές

το ενώνομαι

Blanche

2010-10-10T14:08:00.005-02:30

childish mood / time to play

2010-09-20T15:01:00.010-02:30

η θεώνη κι η μαθήτρια με το μπαλόνι

τρικυμία

ροζαλία

το δέντρο της αλήθειας που δεν θέλει να φανερωθεί

Jinen ButoH - Atsushi Takenouchi pontedera / spazio nu workshop

2010-09-05T07:05:00.009-02:30

italia

2010-08-27T13:22:00.013-02:30

partire

2010-07-02T10:44:00.000-02:30

2010-06-05T06:53:00.000-02:30

the party

2010-05-25T19:25:00.006-02:30

fabulous people (2)

2010-05-14T16:50:00.012-02:30

Μπερνάρντα Άλμπα (πρόβες) 2

2010-05-10T08:57:00.012-02:30

καλό μάη

2010-05-02T15:14:00.001-02:30

Μπερνάρντα Άλμπα (πρόβες)

2010-04-12T07:50:00.015-02:30

με το θεατρικό εργαστήρι του Δήμου Ηλιούπολης

Kelly - SWan - red lips

2010-03-21T15:05:00.006-02:30

Μικρή Ιστορία με 2 ΠρόσΩπα (Γυναίκα 2)

2010-03-12T13:51:00.012-03:30

Αν στέκεσαι μονάχος στην επιφάνεια αυτής της άσχημης πόλης, καταμεσής ενός έρημου δρόμου, νύχτα βαθύ σκοτάδι χωρίς ουρανό και τα παράθυρα από τα γύρω κτίρια κλειστά, το πιθανότερο πως όπου να ‘ναι θα έρθουν κάποιοι που μοιάζουν με λύκους. Θα σε περικυκλώσουν. Από κάπου ασταμάτητα θα διοχετεύονται σώματα, θα πολλαπλασιάζονται, καινούργιοι λύκοι, καινούργια σώματα. Τα σάλια που τρέχουν από τις μουσούδες τους θα σ’ αναγκάσουν να βγάλεις τα ρούχα σου και δεν θα έχει καμία απολύτως καμία σημασία που δεν θα νοιώθεις άνετα. Καλύτερα να μην τους κοιτάζεις, αλλά δεν μπορείς, η υγρασία, η φαιδρότητα και η επιτυχία τους σε υπνωτίζουν. Τα βγάζεις όλα, εκτός από τα παπούτσια, γρυλίζουν, δείχνουν τα δόντια τους, σε τρομάζουν και βγάζεις και τα παπούτσια, μένεις ξυπόλυτος, παγωμένος. Δεν ντρέπεσαι, δεν σιχαίνεσαι, κρατάς την ανάσα σου, τα χέρια κολλημένα στα πλευρά σου και κλαις από μέσα σου σαν μωρό. Κοιτάζουν τα νύχια, τα αυτιά, τα δόντια σου. Μυρίζουν τα μαλλιά και τις μασχάλες σου. Δεν είσαι καθαρός. Είσαι σαπούνι, ιδρώτας και λίπος, κι αυτό τους αρέσει, μ’ έναν τρόπο τους ερεθίζει. Σ’ αγγίζουν, μια ο ένας μια ο άλλος, ο καθένας σε θέλει για λογαριασμό του, να σε κάνουν τι; Ενέργεια. Ένα κομμάτι σου αρχίζει να πιστεύει ότι είσαι σε καλά, ζεστά χέρια κι αφήνεσαι ν’ αφομοιώσεις τις διαδρομές τους. Άθελα σου σ’ αυτές τις διαδρομές (δεν βρίσκεις την γραμμή της τύχης) πέφτεις πάνω μου, ίσως και να με αναζητούσες έτσι κι αλλιώς βαθιά μέσα σου. Θέλεις να μιλήσουμε. Θέλεις να πιστέψουμε σε κάτι. Ανοίγεις τα μάτια σου και ψάχνεις για μένα, ανάμεσά τους, όμως το πρόσωπό μου είναι αλλαγμένο και δεν με βρίσκεις. Βρίσκεις σχισμές, απορία ή παράκληση, Το δικό σου πρόσωπο πώς να ‘ναι; Γυαλί. Χυδαίο αστείο. Από το κεφάλι σου τα βγάζεις όλα. Πρήζεται το κεφάλι σου. Σε εκβιάζει. Από εκατομμύρια κόμπους πλέκεται η ακαμψία σου. Κακό σημάδι ή κακή στιγμή; Πρέπει να αποφασίσεις τι να πετάξεις και τι χρειάζεσαι. Παρά τα φαινόμενα, διανύεις την πιο ωραία νύχτα της ζωής σου. Έτοιμη να σκιστεί, αμυδρά υγρή, που σου θυμίζει για τι αγωνίζεσαι. Περιπλανιόσουν, περιπλανιέσαι και θα περιπλανιέσαι, ανεπαρκής πάντα, κοντό παράφορο ποίημα. Και με φαντάζεσαι: αχτένιστη ξυπόλυτη ξεβράκωτη, τα μάτια μου χλευάζουν τα όνειρά σου, φοράω καινούργια γάντια, πιάνω τα μαλλιά μου, βάφομαι (γιατί είναι πάντα υστερικές οι κινήσεις μου;), ξεσπάει καταιγίδα και μουτζουρώνομαι. Είμαι μια εικόνα που πρέπει να νικήσεις κι είσαι ξύπνιος, είσαι ξύπνιος, είσαι ξύπνιος. Η κιλότα μου, τα σκουλαρίκια μου, οι θηλές μου τα πικραμύγδαλα. Δεν μ’ αγαπάς πια. Βγάζεις τη γλώσσα σου, σάλια τρέχον απ’ τη μουσούδα σου, μεσολαβεί ένας λυγμός, με ένα ψαλίδι σου κόβω τη γλώσσα και την πετάω δίπλα μας, είναι μια βρώμικη θάλασσα. Τι μένει; Μια συνεχόμενη συριστική βελούδινη βοή (στο εσωτερικό της άδεια) που ξυρίζει.

fabulous people (1)

2010-03-02T19:00:00.012-03:30

deforming

2010-02-15T14:40:00.007-03:30

thesaurus

2010-02-07T14:21:00.001-03:30

ΚαΛΛιόπη

2010-01-31T14:35:00.002-03:30

Μικρή Ιστορία με 2 ΠρόσΩπα (Γυναίκα 1)

2010-01-17T17:55:00.009-03:30

Πάνω από τα κεφάλια μας κρέμονται τα σύμβολα των επιθέτων και των αντιθέτων τους, όπως εγώ τα καταλαβαίνω. Κρύος αέρας, ζεστός αέρας. Βαθύ πηγάδι, ρηχό. Νωπό το χώμα, ξερό, το χώμα. Εδώ, μείνε, μακριά, είμαι. Άβολο, η θλίψη μας, απολαυστικό, το χάσιμό μας. Άμα προσπαθήσω να σκεφτώ ποιο προηγείται, το επίθετο ή το αντίθετο, μπερδεύομαι. Αντίθετο από το παγωμένο μου κορμί είναι το αίμα που ρέει μέσα του. Αυτή η πυκνότητα ξένων σωμάτων πάνω από τα κεφάλια μας, μας κάνει να σκύβουμε, να μην βλέπουμε μπροστά μας, να πέφτουμε πάνω στα δέντρα και στα ντουβάρια και στους γκρεμούς, να τραυματίζουμε τα διάφορα μέρη μας, να μην θυμόμαστε τι πάει να πει, αστέρι, πουλί, αστραπή, ανεμόμυλος, σημαία. Σ’ αυτή την ιστορία είμαστε δύο πρόσωπα. Ένας άντρας και μια γυναίκα. Όσα είναι, θα τα ζήσουμε μέσα σε πέντε εικόνες. Ο χώρος από ασφυκτικά γεμάτος, σιγά – σιγά γίνεται μισογεμάτος, ύστερα ισορροπεί, μετά μισό-αδειάζει ώσπου αδειάζει εντελώς. Η αποσύνθεση λαμβάνει χώρα μέσα στις κοιλιές μας. Στην κορύφωσή της είναι ένα σκουρόχρωμο οίδημα που το τρώνε μυρμήγκια. Εγώ, ένα σκούρο φτηνό κραγιόν είμαι η γυναίκα: ένα μολύβι περιγράμματος χειλιών, μια εν αναμονή, ευαίσθητη, επιπρόσθετη, εσοχή, κόρη, μητέρα εν γένει, γκόμενα, μουνί, μουνάκι, μουνάρα. Κάθε φορά που ξυπνάω μυρίζω διαφορετικά. Φρέσκια φράουλα, γκαστρωμένο ζώο, υγρασία στον τοίχο, ναύλων κάλτσα, ξεθυμασμένο αλκοόλ, ντροπή, κρεμμύδια. Ευθύνη δική μου είναι να διαιωνίσω το είδος μας. Σηκώνω το χέρι μου, πιάνω τα σύμβολα και τα ξεκρεμάω ένα – ένα. Τα περισσότερα, αν όχι όλα, δεν είναι παρά εικόνες των παιδιών που δεν έκανα. Εσύ, είσαι το αρσενικό μέρος της ιστορίας μου. Το αρσενικό μέρος της ιστορίας μου είναι ένας ασκός με τρίχες, πούτσο και κεφάλι. Το κεφάλι σου πλαισιώνουν πλούσιοι μελαχρινοί βόστρυχοι. Οι τρίχες προσδίδουν αγριότητα στη μορφή σου. Στον πούτσο εδρεύουν οι απολήξεις των δυνάμεων και των αδυναμιών σου. Εκεί ξεκουράζονται, εκεί ετοιμάζονται. Στη μέση του προσώπου υπάρχει το στόμα σου. Μια αχανής μαύρη τρύπα. Ανοίγεις το στόμα σου και βγάζεις μεγάλα τρανταχτά όχι. Προσπαθούμε να ζήσουμε μαζί. Οι μέρες γίνονται μια συνεχής, απεγνωσμένη, ανώφελη προσπάθεια. Η υπεροψία του φωτός διαγράφει τα τοιχώματα των ασφυκτικών λαβυρίνθων των στενών μας υπάρξεων και αυτό μας αποδυναμώνει. Τις νύχτες, αποδυναμωμένοι, συντονιζόμαστε καλύτερα. Μέσα από την αδυναμία ξεπηδούν ορισμένες μαλακές προϋποθέσεις. Οι πέτρες γίνονται στρώματα και οι αγκώνες μας, μαξιλάρια. Στην αρχή ψιθυρίζουμε. Σιγά – σιγά ζεσταίνονται οι φωνές και ανοιγόμαστε. Το απτό τίποτα που ορίζεις ως πραγματικότητα εμένα με μηδενίζει. Πάνω και πέρα των δυνατοτήτων μου βρίσκεται. Η φωνή σου με οδηγεί στην παράνοια. Δεν διακρίνω τις λέξεις σου. Δεν διακρίνω το νόημα. Ο ήχος σου παίρνει τη μορφή ενός άγριου, ασημένιου χοίρου. Το ζωώδες σου γρύλισμα διαπερνά τον χρόνο και τον χώρο. Από πάντα ακούγεσαι και για πάντα θα ακούγεσαι. Φοβάμαι και κρύβομαι. Κάτω από το τραπέζι, κάτω από τα κουφώματα. Επιστρέφω στο μαγικό διάφανο σώμα μου. Ότι ξεκολλάει και πέφτει, κάνει πάταγο, αλλά δεν με σκοτώνει. Χουφτώνω τον καβάλο μου, στέλνω το βλέμμα μου στο άπειρο, τεντώνω τον λαιμό μου, ανοίγω τις μεμβράνες μου και βγαίνω. Ξαναβρίσκομαι, λαχανιασμένη, στις οπλές σου. Είμαι γυμνόστηθη, απεριορίστου κάλλους νύμφη. Είμαι οι μελανιές στο πρόσωπο και στο κορμί μου. Σου σηκώνεται όταν ξαπλώνω δίπλα σου ή τρέχω γύρω σου. Στο μυαλό μου διαμελίζω το σώμα σου. Είσαι γυναίκα, είμαι άντρας. Χαϊδεύεις τις ρώγες σου, χαϊδεύω τα μούσια μου. Είμαι ελαττωματική. Είσαι τέλειος. Με βάζεις στο βάζο με τη φορμόλη δίπλα στα άλλα διατηρητέα έμβρυα. Τρέμεις σαν ψάρι. Απλώνω το χέρι μου, ανοίγω την παλάμη μου, σου δίνω το κλειδί. Όταν πας να το πάρεις, για πλάκα, το τραβάω, αλλά δεν το βρίσκεις αστείο, δεν γελάς. Μου κόβεται και το δικό μου γέλιο. Η αρχή του φτερουγίζει γύρω μας τυφλή, σαν λαβωμένο αγριοπερίστερο. Στο ξαναδίνω, (τώρα σοβαρά), το πιάνεις, κι εγώ το αφήνω, ανακουφίζομαι. Μπορείς να ξεκλειδώσεις και να βγεις. Μόνο που μετά πρέπει να ξανακλείσεις την πόρτα, (εγώ θα παραμείνω μέσα) και να ξανακλειδώσεις.

landscapes

2010-01-13T08:45:00.008-03:30

δρόμοι

2010-01-08T19:24:00.014-03:30

new camera

2010-01-01T14:26:00.011-03:30

~ δύο χρόνοι ~

2009-12-28T20:11:00.008-03:30

GOOD - BY 2009!

WHAT - HO! 2010

σ' αυτούς που μας τονώνουνε

σ' αυτούς που μας πληγώνουνε

venus flytrap / ΒΟΥΤΑΔΩΝ 36

2009-11-17T19:22:00.005-03:30

O Θεατρικός Όμιλος “Σχεδία” ανεβάζει την παράσταση
«Venus Flytrap»
στo ημι-υπαίθριο γκαράζ επί της οδού Βουτάδων 36, (στάση μετρό Κεραμεικός)
από 19 Νοεμβρίου ως 19 Δεκεμβρίου
παραστάσεις κάθε Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο
ώρα 10:00μ.μ. (διάρκεια 60’)
ΤΟ ΕΡΓΟ ΕΙΝΑΙ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΓΙΑ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ

Κείμενο: Τζίνα Αποστολοπούλου - Βασίλης Κανελλόπουλος
Σκηνοθεσία: Βασίλης Κανελλόπουλος
Σκηνικά – Κοστούμια: Οδυσσέας Καψάλως
Μουσική: Rodrigo Melo
Παίζουν οι: Μαρίνα Νατιώτη, Κώστας Γεραντώνης, Τζίνα Αποστολοπούλου, Χαίκ Καζαρτζιάν, Όλγα Τσίρκα, Μαργαρίτα Παππά, Κατερίνα Βασιλάκη, Rodrigo Melo, Κωνσταντίνα Σαράντη, Εύα Μπόγρη.

210 3477448
http://www.schedia.gr/

χΩρίσ το πρόσΩπό τουσ

2009-10-21T20:17:00.027-02:30

φωτογραφίζω ένα παιχνίδι
από το θεατρικό Εργαστήρι Ηλιούπολης

My RUNAWAY

2009-10-17T16:15:00.001-02:30

by - by September

2009-09-29T17:01:00.002-02:30

slow bullet

2009-09-16T20:15:00.009-02:30

Αν δεν το κάνω τώρα θα χαθεί. Ανοίγω τη σκοτεινή κλίμακα των αιώνων. Είναι μια πόρτα πάντα ξεκλείδωτη. Άνισα στενή. Για να μπεις σκύβεις. Διανύεις τον χώρο μέσα στις φλέβες σου. Συστέλλεσαι. Φτάνεις όταν νοιώθεις να σε γρονθοκοπούν στο στομάχι.

Μπαίνοντας έρχεσαι αντιμέτωπος με το ετοιμοθάνατο παρόν. Μια ανηφόρα ακρωτηριασμένα σώματα ανασαίνουν βαριά και χαμογελούν ή σε κοιτούν περιμένοντας. Είναι το βουνό των προγόνων αυτή η μακάβρια καμπυλότητα. Στην κοιλιά σου ανακατεύεται μία καινούργια απόγνωση. Χάνονται οι βεβαιότητες. Νοιώθεις τα οστά σου από γυαλί. Νοιώθει μέσα στη ραχοκοκαλιά σου τη φθορά να τρέφεται με το μεδούλι σου. Νοιώθεις ντροπή. Το σύνολο των πράξεων σου βρωμάει. Είναι παγωμένο και ξινό. Αυτό που έγινες και αυτό που δεν έγινες ανακατεύεται μ’ αυτό που ήθελες να γίνεις και αυτό που απεχθάνεσαι. Συνειδητοποιείς πως στην πραγματικότητα τίποτα δεν απεχθάνεσαι. Απλώς έχεις πιαστεί πίσω από μια μακριά ουρά συμβόλων και γινόμενων. Είσαι το τελευταίο πηλίκο. Μουδιάζεις.

Το έχω ήδη μετανιώσει αλλά δεν υπάρχει εναλλακτική. Το σκοτάδι επιβάλει τις ορέξεις του. Πίσω δεν μπορώ να γυρίσω πριν το ξημέρωμα. Παραπάτησα σ’ ένα βαθύ πηγάδι και τώρα πέφτω.

Πέφτοντας γίνομαι ένα μηχανικό ανθρωπάκι. Δαγκώνω τα χείλη μου, τραβάω τα μαλλιά μου, σουφρώνω το στόμα μου, σφίγγω τους μυς του λαιμού μου, ανοιγοκλείνω τα πόδια μου, χτυπάω με τα δυο χέρια μου μία στον πισινό, μια στα μάγουλά μου. Δεν ξέρω αν παραδίνομαι ή αντιστέκομαι, όταν επιμένω στις μικροκινήσεις μου. Πάντως η κατακόρυφη πορεία μου δεν διακόπτεται. Θα αφήσω τη βοή που γεννιέται να με γεμίσει. Θα ξαγρυπνήσω οικιοθελώς. Θα κάνω τις πιο κουτές ερωτήσεις. Πάλι και πάλι μέχρι να βάλω τις λέξεις σε μια ιστορία. Σ’ αυτό το σημείο παραδέχομαι πως όλα έχουν σημασία. Παρατηρώ τα στρογγυλά πρόσωπα στις φωτογραφίες για πρώτη φορά. Είναι όλοι νεκροί. Μου φαίνεται σα να παρατηρούν κι αυτοί εμένα, πίσω, οι νεκροί, κι είναι σαν να με παρατηρούν ως τα κόκαλα. Τρέμω στο διαπεραστικό τους βλέμμα. Τρέμω την κρίση τους. Ξαφνικά, Θεός μου γίνονται όλα αυτά που δεν έζησα. Και λυπάμαι. Λυπάμαι για τότε που έχασα την αθωότητά μου. Λυπάμαι για όλες τις αθωότητες που χάθηκαν και χάνονται. Παθαίνω κοριτσίστικο ενοχικό ξέσπασμα. Το άχρωμο γεμίζω κόκκινο και δεν χωράει άλλο κόκκινο. Δε φταίω. Ζητώ συγνώμη. Μάταια.

Κάθομαι. Βγάζω τα χαρτιά μου. Ζωγραφίζω σκόνη και χορτάρι και παιδάκια και πατερίτσες. Θα μπορούσε να είναι η αρχή ή το τέλος από ένα αλλόκοτο όνειρο που το υπόλοιπο ξεχάστηκε. Στη σκέψη αυτή υποχωρεί η γη κάτω απ’ τα πόδια μου. Τα μουτζουρώνω όλα. Τα θάβω.

Περνάω στην υψηλή τεχνολογία. Συνδέω καλώδια. Βραχυκυκλώνουν. Περικυκλώνομαι από μικρές εκρήξεις. Φωνάζω. Ότι πιάνω στα χέρια μου πέφτει και σπάει. Τρώω ένα παγωτό, πέφτει και σπάει. Χαϊδεύω ένα γατί, πέφτει και σπάει. Έτσι, δένω τα χέρια μου φιόγκο πίσω στην πλάτη μου. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα πια. Μου μένει η όραση, η όσφρηση, η ακοή, η γεύση και η μνήμη. Ξέρω ότι θα το αντέξω αλλά δεν ξέρω πως. Υποψιάζομαι τους λεπτοδείκτες που όλο πέφτουν δεξιά.

Ανίδωτες χορδές χτυπούν. Στήνω το μηχάνημα. (είναι ένας καθρέφτης) Πατάω το κουμπί και γράφει. Παύσεις γράφει κυρίως και κενά. Αμηχανία δεν είναι η κατάλληλη λέξη. Στα κενά βρίσκομαι. Δε φαίνεται, αλλά μέσα μου τρέμω. Έχω κάνει τα μάτια μου σχισμές κι από εκεί βλέπω. Βλέπω τις στίξεις που σφιχταγκαλιάζουν το παρόν. Το ακούμπησμα και τη θέρμη τους. Βλέπω να σφίγγω ένα μικρό πουλάκι στην παλάμη μου. Βλέπω θύελλα και φωτιά. Βλέπω το βάθος να με τραβάει. Στο βάθος τρύπα. Η τρύπα ρουφάει τον κόσμο που έχω για να ζω. Το προφανές συνθλίβεται. Σκορπίζομαι.

Τυλίγομαι άναρχους συλλογισμούς. Καλά να πάθω. Κλείνω το στόμα μου με το ένα χέρι μου. Το άλλο χέρι μένει μετέωρο. Η δικαιοσύνη είναι ξεδιάντροπο ψέμα, μια χίμαιρα, ένα τέρας κι όσοι την διεκδικούν είναι μικρόψυχοι και καημένοι. Δίνω ένα χαστούκι στο πρόσωπό μου με το μετέωρο χέρι μου. Το μισό μου πρόσωπο συσπάτε νευρικά και το άλλο μισό χαμογελάει χαιρέκακα. Το υπόλοιπο σώμα μου πενθεί. Για να ανασυνταχθώ χρειάζομαι το φως της μέρας. Το πλήθος της μέρας. Τα λόγια της μέρας. Ζήτω το απόλυτο φανέρωμα της μορφής. Γελάει μαζί μου το σκοτάδι.

Χάνω έδαφος, αίμα, παράσημα, χρόνο. Επικεντρώνομαι στον αμυδρό τεχνητό φωτισμό για να ορίσω το περίγραμμά του εαυτού μου. Μετρώ από το κέντρο του μετώπου σε μια κατακόρυφη πτώση ως τη μήτρα. Τα άλλα μου μέρη περισσεύουν. Φλυαρούν απερίσκεπτα. Τα αποσπώ, τα πετώ στον αέρα, οι τροχιές που διαγράφουν είναι αιμάτινοι στίχοι. Έτσι, αντιλαμβάνομαι την σιωπηλή παρουσία του ίσκιου μου. Την αποτρόπαιη επαφή μας. Αντιλαμβάνομαι πως μας ενώνουν οι απώλειες. Αντιλαμβάνομαι και τη σχάση μας. Τη διαφορά μας. Για εκείνον όλα λύνονται μέσα σε μια αγκαλιά. Εγώ κάνω διασκελισμούς.

Είμαι απαρηγόρητη. Γραπώνομαι απ’ αυτόν. Στην αρχή κρατάω την ανάσα μου. Σιγά – σιγά όμως ξεχνώ από πού κρατιέμαι και ξεθαρρεύω. Κουνάω τα δάχτυλά μου. Μαλακώνω τους ώμους μου. Ξεσφίγγω τα μπούτια μου. Σε λίγο θα χορεύουμε. Πραγματικά, χορεύουμε και η έλλειψη της μουσικής σκάβει βαθιές ρυτίδες στο πρόσωπό μας. Από τον πόνο γεννιέται ένας έρωτας κι είναι τόσο αναγκαίος που δεν με ενδιαφέρει αν έχει αντίκρισμα. Εγώ σπρώχνω. Πέφτουμε στο κρεβάτι. Άμα δεν επεμβαίνω υπάρχει ένας ρυθμός κι αυτό με κάνει να δακρύζω. Απόψε ακολουθώ αυτό το ρυθμό. Σ’ αγγίζω κι ας μην υπάρχεις. Ίσκιε μου. Σε καβαλάω. Πηδιόμαστε. Σαν γιγάντια κύματα παλεύουμε. Σαν μια σειρά ύστατα φτερουγίσματα ανάβουμε και σβήνουμε. Ώσπου έρχεται ένας οργασμός φαντασμάτων που εξαφανίζει και αυτόν τον αμυδρό φωτισμό. Χωρίζουμε. Ψηλαφώ στο σκοτάδι για να σε βρω. Είσαι εδώ. Χαράζει. Μπορώ να σε καταπιώ κι όποτε θέλω πάλι να σε φτύσω. Σε καταπίνω. Ξελευθερώνομαι. Προϋπαντώ τη ρόδινη αυγή.

skyros > my 4th summer there

2009-08-30T08:42:00.014-02:30

resuscitation ward

2009-07-23T08:38:00.012-02:30

venus flytrap / masque

2009-07-11T15:03:00.000-02:30

venus flytrap 1o μέρος

2009-07-05T18:39:00.007-02:30

17 Ιουλίου / Βουτάδων 36

σχεδία

neck

2009-06-29T19:28:00.005-02:30

elbow

2009-06-25T18:11:00.002-02:30

etudes: γυάλινος κόσμος μαμάς επάνω μου

2009-06-18T20:08:00.005-02:30

η Lou φιλοσοφεί :))

2009-06-07T20:49:00.003-02:30

Lou:
Μην λες πράγματα που ακούγονται κάπως γελοία. Όλοι σκεφτόμαστε το αύριο. Είμαστε νέοι ακόμη κι εγώ νομίζω ότι μπορούμε να βρούμε τον τρόπο να ζήσουμε κάπως καλύτερα. Σκέφτομαι πως ίσως, αν κάναμε μόνο τα απολύτως απαραίτητα. Nαι. Αυτό μπορεί να αποτελούσε μία λύση: μία πιθανή λύση. Θέλω να πω: αν ήμασταν περισσότερο ηθικά αυτάρκεις: πιο ριζωμένοι κόντρα στη ροή των γεγονότων: τότε ίσως, ίσως να κάναμε μόνο τα απολύτως απαραίτητα και ίσως έτσι να ζούσαμε κάπως διαφορετικά. Για καλύτερα, δεν το πιστεύω.

Song: emperor's new clothes

2009-06-02T21:32:00.002-02:30

lady A. and lady M.

παράσταση στις 20 Ιουνίου

στην κεντρική πλατεία Ηλιούπολης

CaLaBRIa - - -

2009-05-11T19:25:00.000-02:30

gullia's foot

street bloody maries

cinderella from lebanon

football arena

saidu

maria

alkina

a room there

gullia

reggio threw a bus

autoportrait

tropea

comic

tropea 2

"workshop"

δέκα μέρες

2009-04-29T15:13:00.000-02:30

Κάθριν
Εγώ: το τρίτο πρόσωπο: πίνει καφέ, φτιάχνει τις βαλίτσες της, πηγαίνει μια βόλτα με το αμάξι. Η βενζίνη δε θα τελείωνε ποτέ, το αυτοκίνητο δε θα χάλαγε ποτέ. Ποτέ δεν θα έπληττα - ακόμη κι αν οδηγούσα για όλη μου την υπόλοιπη ζωή σε ευθεία.

AΠΡΙΛΗΣ

2009-04-21T12:46:00.001-02:30

Η & G - 3

2009-04-13T09:29:00.001-02:30

κΟΥτέ - κοΥτέ - ΚΟυτέ

αν δεν κάνεις αυτό που σου λέω

θα πεθάνουμε της πείνας

και οι τέσσερεις

out of my cage

2009-04-06T09:37:00.000-02:30

Χορεύω πάνω στο χαρτί...

Από ομάδα γυναικών...

H & G / 2

2009-03-30T19:17:00.001-02:30

H & G / 1

2009-03-23T20:00:00.001-02:30

Μια φορά κι έναν καιρό

ζούσε

στην άΚΡη του δάσους

ένας φτωχός ξυλοκόπος

με τη γυναίκα του

και τα δυο του παιδάκια

2 χρόΝια ΑγοΡά ΚυψέΛης / - σκάκι

2009-03-15T20:08:00.001-02:30

επεράσαμε όμορφα - όμορφα - όμορφα...

ΚαΡναΒάΛι: ΣΚΎροΣ - c

2009-03-09T09:09:00.001-02:30

ΚαΡναΒάΛι: σΚΎροΣ - b

2009-03-05T09:15:00.000-03:30

ΚαΡναΒάΛι: σΚΎροΣ - a

2009-03-03T07:41:00.000-03:30

υ.γ. Έυα, φχαριστώ για την μπαταρία!!!!!

Δέντρα Θαλάσσης...

2009-02-19T15:39:00.000-03:30

από την ποιητική συλλογή της Αγγέλας Αποστολοπούλου

class 78.000 / σώματα χώρου

2009-02-15T16:49:00.001-03:30

Ετοιμόρροπη Lou

2009-02-10T05:46:00.001-03:30

Τι θα πάθεις να μου χαϊδέψεις τα μαλλιά; (Παύση) Βάλε μουσική να πλύνω πιάτα. Το πρωί με πήρε ο ύπνος, ήθελα να προλάβω μαγαζιά, μάζεψα πεταμένα ρούχα σου κι έφυγα τρέχοντας. Γδύνεσαι όπου να ‘ναι. (Μικρή παύση) Πάμε κάπου που δεν έχουμε ξαναπάει; / Το ψυγείο είναι εντελώς άδειο. Εγώ δεν προλαβαίνω να το γεμίσω, ούτε αύριο προλαβαίνω, ούτε μεθαύριο προλαβαίνω. Να πας εσύ, δίπλα στο γιατρείο είναι, θα γράψω τι χρειαζόμαστε/ Τι χρειάζομαι εγώ δεν ξέρεις. (Πολύ – πολύ μικρή παύση) Θέλω σερβιέτες, αποσμητικό, κεριά, χαρτοπετσέτες, γάλα, κακάο, λουκάνικα, μπανάνες, κρέμα μαλλιών, Johnson baby oil, πιπέρι και γιαούρτια. (Μικρή παύση) Το σκέφτηκα: τέλος καλοκαιριού να μετακομίσουμε. Κάπου με ένα μεγάλο μπαλκόνι. Μέσα στην πόλη πάντα, συμφωνώ, κοντά στο γιατρείο, ίσως μόνο πιο χαμηλά για να περπατάμε περισσότερο. Θέλω να περπατάω περισσότερο. Θα πάρω εφημερίδα με αγγελίες να κοιτάμε. Έλα τώρα, πάμε κάπου που δεν έχουμε ξαναπάει. Βόλτα.

1η Απόπειρα Ορισμού ΓΥΝΑΙΚΑΣ ή αλλιώς: ανεπαίσθητα εθελούσιοι καθημερινοί βιασμοί

2009-01-28T16:29:00.001-03:30

Λίστα Super Market 2008 (απολογισμός - ξεσκόνισμα)

2009-01-03T09:32:00.000-03:30

1 σπασμένο χέρι – 1 σπασμένο πόδι
1 μύτη που μάτωνε ξανά και ξανά. (κράτα με.)
Κάτω απ’ τον κόκκυγα
1 μελανιά βαριά όσο ένα
σώμα ανέραστο.
1 σκηνή σπασμένη από άγριο άνεμο
σε κάδο σκουπιδιών στις 3 τα ξημερώματα
κι οι βενζινάδες να κοιμούνται.
Χάσαμε τη θεία Αλίκη – Βρήκαμε
ένα κομψό τσαντάκι (η μνήμη της).
Μωρά γεννήθηκαν σε υπέρ-κλινικές
(γλυκά, λουλούδια, αρκουδάκια) – Μωρά πέθαναν σε
έρημους τόπους τρισκατάρατους.
Πάθαμε εγκεφαλικό αλλά τη σκαπουλάραμε.
Η Υστερία ωρίμασε: φόρεσε ροζ ταγιέρ και
μίλησε γρήγορα/ χωρίς σαρδάμ.
Αντισυλληπτικά ανάποδης πορείας
από το όρος Αραράτ προς πίσω το ατέρμονο διάστημα. (κράτα με.)
Κλάμα πολύ που δεν ακούστηκε.
1 άσπρο φόρεμα που ξεπερνάει το μπόι μου.
1 φίλη έχασα/ την ξαναβρήκα/ και την ξανάχασα.
Εκείνος έγινε πολύ σκληρός για να μου πάρει πίσω
ότι του πήρα.
1 σπασμένο τζάμι στο αυτοκίνητο/ 1 κάμερα, 1 κινητό,
γυαλιά κι 1 ζευγάρι μπότες.
Διαβάζω στην απέραντη γαλάζια θάλασσα
την ιστορία της Έμμας Μποβαρύ κι η θάλασσα
φουσκώνει και μου σχολιάζει: πιο δυνατά/ πιο καθαρά/
ψυχή δεν έχεις; (κράτα με.)
Αδυναμία: 101 κουτιά αντιβίωσης κάλυψαν τον πάγκο της κουζίνας:

κάθε 8 ώρες, κάθε 12 ώρες, κάθε μικρό λεπτό που σκάει στα μηνίγγια μας.
Για εκδρομές καμία όρεξη: ξερίζωσε λοιπόν τα φρένα.
Σβήνω σειρές φωτογραφίες από τους κίτρινους φακέλους/

δε σημαίνει ότι έπαψα να σ’ αγαπώ/ μόνο που θέλω να κρατήσω μόνο

τα πολύ ωραία πορτρέτα σου.
Τον Ιούλιο αγόρασα μπουφάν –
Τον Σεπτέμβρη έμαθα από την αρχή να μαγειρεύω (πήρα κονιάκ για το κοτόπουλο/ το ήπιες μονορούφι με το που γύρισα την πλάτη μου να καθαρίσω μανιτάρια).
Συμπέρασμα: ποτέ δε με πίστεψες.
Ζωγραφίζω μια λεύκα στο πόδι μου και
δίπλα απ’ τη λεύκα ένα έλατο.
Συμπέρασμα: Βγάλτα πέρα μόνη σου.
Ταπεινότητα: καθόλου.
Κραγιόν: μωβ.
Σπάσε ρόδι.
Λέρωσε.
Καλή χρονιά. (κράτα με.)

to Xmas OR NoT to Xmas

2008-12-22T10:27:00.001-03:30

Τι έχεις ρε Άι Βασίλη;/ καπνός + φωτιά/ καπνός χωρίς φωτιά + φωτιά χωρίς καπνό/ ψηλά - ψηλά - πάτα καλά στο έδαφος και σπρώχνε ψηλά - σπρώχνε γιατί θα πέσει ο ουρανός να σε πλακώσει/ γιατί δεν είναι όλοι εδώ; - γιατί δεν είναι όλοι εδώ; - / σιωπή, μουσική, σιωπή/ τα κωλόμπαρα γιατί είναι γεμάτα;/ τελείωσε το ασετόν. Με τι θα ξεβάψω τα νύχια μου;/ σΤη μαλακή κοιλιά του βρίσκεται η σοφία του. Του ΒΟΥΔΑ./ φωτάκια: φωτάκια σε μπαλκόνια, φωτάκια στις βλεφαρίδες, φωτάκια στην κατσαρόλα/ σκουπίδια, μπάτσος, παιδιά, μυρίζει σκατά, όλοι έξω/ φοβάμαι/ δεν έχω/ βοήθεια

άτιτλο του Δεκέμβρη

2008-12-17T08:17:00.001-03:30

κάτω από του πυκνότερου σύννεφου το φως,
σώμα αποτελούμενο από σώματα χιλιάδες
υποστηρίζει στροβιλίζοντας
με τις αιφνίδιες πιρουέτες
του αμήχανου πολίτη - χορευτή
μια σφαίρα από γυαλί
ως άλλο άσυλο κάθε ύστατης ελπίδας.

δυνάμεις εντός κι εκτός (του σώματος των σωμάτων) οργανικά συναθροίζονται και συναποφασίζουν να συμπράξουν παράλληλα
να ρίξουν τη σφαίρα στο γυμνό έδαφος να σπάσει:

σε κλοιούς που σφίγγουν ενώνονται, καρφιά και σφυριά πετούν, φλέματα φτύνουν,
χτυπούν και σπρώχνουν μέχρι
να πέσει το σώμα
να πέσει κι η σφαίρα.

κι όπως όλα να αντιστρέφονται γίνεται,
η σφαίρα που αγγίζει το έδαφος,
λιώνει (σε δίκαιη θλίψη, ερμηνευμένη οργή, άντε γαμήσου).

σημάδι
εκ γενετής
μιας αυτοκαταδίκης
η γλώσσα που βγαίνει
να γλείψει ουρά από ότι απέμεινε
σε μια προσπάθεια διάσωσης του λεηλατημένου
“όπως μπορώ και θέλω θα υπάρχω”.

F

2008-12-03T07:52:00.000-03:30

Το μέλλον θα προσγειωνόταν τώρα με το διαστημόπλοιο,
στα πόδια σου,
αν κάτι δεν πήγαινε στραβά και
δεν προσέκρουε στο μέτωπο σου,
και δεν σου διέλυε το μέτωπο.

workshops

2008-11-26T14:14:00.000-03:30

με την ερασιτεχνική ομάδα

του Θεατρικού Εργαστηρίου του δήμου ηλιούπολης/

Re - Play / Αρτούρο Ούι

2008-11-17T09:26:00.000-03:30

"Αρτούρο Ούι"

από 20/11 ως 20/1

Θέατρο Σχεδία / Βουτάδων 34 - Γκάζι

Παραστάσεις:

Πέμπτη με Δευτέρα, 9 και 15 - Κυριακή στις 4

Κυριακή και Δευτέρα: είσοΔος εΛεύθερη

σκηνοθεσία: Βασίλης Κανελλόπουλος

baby

2008-11-03T13:55:00.001-03:30

Μη με αφήσεις να κοιμάμαι αιώνια.
Κάποτε ξύπνα με
κι ύστερα φύσα με
να ταξιδέψω
θέλω.

Lou: lost fish - part 0

2008-10-25T05:53:00.001-02:30

Τον περισσότερο καιρό, δεν έχουμε τίποτα αληθινά ευχάριστο να πούμε μεταξύ μας. Πολύ αργότερα συνηθίζουμε στο σκοτάδι και μένουμε σχεδόν βουβοί. Σχεδόν, εκτός από τα απαραίτητα, βουβοί. Τι θα φάμε, τι θα πιούμε, πως θα περάσουμε ευχάριστα κλεμμένες στιγμούλες στο στενό μας το κλουβάκι. Μετά ξανάρχεται μόνο το τέλος, πάλι και πάλι. Και κάθε φορά ένα άλλο τέλος. - Από πάνω, μέσα, πιο βαθιά, κι άλλο μέσα, μη σταματήσεις μέχρι το τέλος να γίνει απλό και να χαθεί μέσα σε εκτυφλωτικά βεγγαλικά χυμένα σαν ιερά σπέρματα.

Χρυσοπράσινος Μπάμπουρας

2008-10-19T17:12:00.000-02:30

Βλέπω από το ανοιχτό παράθυρο τη J.d. που κοιμάται κουλουριασμένη στη δροσιά της μουριάς. Φυσικά τη ζηλεύω. Τρώω τα νύχια μου και τα δάχτυλά μου. Το δαχτυλίδι μ’ ενοχλεί αλλά είναι το αγαπημένο μου και δεν το βγάζω με τίποτα.

Ξαπλωμένη στο κρεβάτι, νομίζω ότι κάτι χάθηκε κι αγωνιώ αν θα ξαναβρεθεί. Τα αστέρια λαμποκοπούν ανυπόφορα πάνω από τα κεφάλια μας. Δεν έχω ηδονικές ανάσες όπως η J.d. κι αυτό με συνθλίβει. Είμαι αναμφίβολα δακρύβρεχτη.

Απ’ το παράθυρο εισβάλει στην κάμαρα ένας μπάμπουρας με στόμα ανθρώπου.

Φέρομαι κατά του μπάμπουρα, του χρυσό-πράσινου, και μετριόμαστε ώρα. Ώσπου με έναν αστραπιαίο μου πήδο, τον στριμώχνω στη γωνία και παραδίνεται. Πέφτει στην πλάτη του και κλείνει τα μάτια.

Τον πιάνω από το ισχνό του ποδαράκι και τον κουνάω στον αέρα να καταλάβω το βάρος του. Αναστατώνω την κάμαρα για να βρω τη χρυσοκλωστή. Μου παίρνει ώρα καθώς είναι παραχωμένη ελεύθερα στο μεγάλο μπαούλο με τα παλαιομοδίτικα υφάσματα και έτσι που ψάχνω με το ένα μου χέρι, αλλά τη βρίσκω. Δένω τη χρυσοκλωστή στο ισχνό ποδαράκι και τον γυρίζω γύρω-γύρω όλοι. Παλαβοί ήχοι εκτινάσσονται στον άπειρο χώρο.
Η J.d ξυπνάει κι αγριεύεται. Πηδάει κι αυτή, μέσα στην κάμαρα, απ’ το παράθυρο. Σκάω στα γέλια με την τρομάρα της κι έτσι που κάνει σαν τρελή. Μάλλον είναι τρελή κι είμαι κι εγώ τρελή γι’ αυτήν. Την αγαπώ τόσο πολύ που τελικά γίνομαι εκείνη: γινόμαστε το ίδιο πλάσμα, μας πιάνει η καλοσύνη μας και κλαίγοντας μία από χαρά και μία από συγκίνηση, αφήνουμε τον μπάμπουρα ελεύθερο, καίγοντας την κλωστή με το τσιγάρο μας.

Αυτός εκσφενδονίστηκε σχεδόν ως το φεγγάρι κι εμείς βουρτσίσαμε τα δόντια μας,

φιληθήκαμε, καληνύχτα J.d. γατούλα μου και πέσαμε για ύπνο.

walls & holes - fURIOUS dETAIL

2008-10-10T05:29:00.000-02:30

Εν Δυνάμει

2008-10-05T07:44:00.000-02:30

Ένα φύσημα
σπάει
τα κόκαλα
του βασιλιά
και ο βασιλιάς πλάθεται
χώμα.

Ότι απαλείφθηκε
εν τω παρόν μετριέται
οπότε:
στιγμές υπαγορευμένες
δεν αναποδογυρίζουν/
βρωμιές κοιμισμένες
δεν μυρίζουν/
ονείρου τρομώδης κραυγή
δεν ακούστηκε.
Απόλαυση ελάχιστη
ως καθόλου.
Γιούπι για–για.
Δεν.

Κόσμος μεγάλος,
φωνή αφόρτιστη
απενεργοποιημένη.
Το ανακάτεμα,
ένα μελόδραμα.

Αδιαμαρτύρητα αβάσταχτη
σαχλή απομίμηση
εκφράζεται όπως,
όχι μαύρα, μελανά κογχύλια μαζεύω.
Ενώ χλωμές καρδιές
εντός σωμάτων ρόδινων
στολίδια και ασφάλεια
θηρεύουν.
Τα άλλα (φωτιά, νερό)
εμπεριέχονται σε
πυρκαγιές και σε πλημμύρες.

Δεν απαντά γιατί
δεν ξέρει να απαντά
κι ούτε θα μάθει να απαντά
έτσι που έχει καθίσει
πλάτη στο παράθυρο
φάτσα στον καπνισμένο τοίχο.
Αυτά τα πράγματα θέλουν
να ανοίξει το παράθυρο,
να κρεμαστεί απ’ έξω το μισό κορμί,
να καυγαδίζει με το δίκαιο.

Να φύγεις από δω, να πας που;
Σε άλλη πόλη, άλλη χώρα, άλλη ήπειρο.
Με αλεξίπτωτο, με τρένο, με καράβι, πάνω στο φως.
Ακροβάτης ή Υπνοβάτης; Μέθυσος.
Από πού αλήθεια έχεις ήδη φύγει;
Από σκατά ή από κούνια.
Αλήθεια ξέρεις που είναι τόπος σου;
Ένα η σιωπή δύο η απουσία
τρία η ίδια δυσοσμία
πνίγει τη μνήμη θρέφει τη λήθη.
Και που βρίσκεσαι;
Όχι σε μια σανίδα σωτηρίας;
Όχι. Ευάλωτος.
Ανεξιχνίαστες σκατό-υποθέσεις.
Άσχημο πράγμα ο θάνατος του θάρρους.
Φτυσιές απάνω σου
τριάντα τόσων χρόνων μαζεμένες
ξεπλένονται λες
με μια βουτιά ή
έχουν τρυπώσει από το δέρμα σου κι
έχουν αλλάξει τα εσωτερικά υγρά σου;

Ισιώνει το στραβό χαμόγελο κι αναρωτιέται
τι θέλω εγώ και μπλέκω με τις σοβαρότητες;

Six Pack Stockholm - Volume 6

2008-09-30T14:56:00.001-02:30

The sixth can

disappeared

During the

Last nightmare

Six Pack Stockholm - Volume 5

2008-09-29T15:23:00.001-02:30

Οι μέρες που μπερδεύτηκαν.

Θα μαζεύω 18 σημάδια για
κάθε μέρα που περνάει,
αρχίζοντας απ’ αυτή τη στιγμή:
- Για να μη χορεύω
θα αφήνω το βάρος μου στον τοίχο.
- Πλατεία με σιντριβάνι/
κύκνοι μαρμάρινοι/
ο ουρανός θα βρέξει.
- Form follows function και
More is less (σε αίθουσα Σουηδικού design)
- Μπροστά στον Γκρέκο σταματάω και λέω:
είσαι δικός μου.

Six Pack Stockholm - Volume 4

2008-09-26T16:22:00.001-02:30

Μέρα τέταρτη – Παρασκευή: εδώ
αρέσκεται κανείς να περπατάει.

Στο σπίτι του Strindberg
Έχει ένα μικρό μονό κρεβάτι (που αναρωτιέσαι πως βολεύεται), γραφείο ξύλινο με θέα παράθυρο,
πένες και ωραία χαρτιά,
μια προτομή του Schiller και μια του Goethe,
2 καδραρισμένες φωτογραφίες της νεότερης κόρης του
Anne- Mari
και τον Beethoven
(να βρω κι εγώ έναν Beethoven
για πάνω στο ράφι με τα cd).

Βάζω στην τσάντα μου τον Strindberg με τις πιζάμες του
και κατεβαίνω τρέχοντας την αγορά.

Βλέπω τα πορτρέτα συγγραφέων του
Carl Kohler:
βλέπω τον Κάφκα όπως τον βλέπεις στον ύπνο σου,
και βλέπω τον Μπέκετ - σπασμένο καθρέφτη.

Στο Nobel museum περίμενα την ξεναγό. Λέει:
η Μητέρα Τερέζα χαρίζει το
Νόμπελ στους φτωχούς κι
ο Σαρτρ αρνείται το δικό του.
Από το μαγαζάκι του μουσείου αγόρασα
μια σβούρα
κι έναν Camus για το ψυγείο να λέει:
Στάσου
δίπλα μου
όχι πίσω μου
ούτε μπροστά μου.

Μιλάω στο τηλέφωνο με Αθήνα κι
ο Fisk θέλει να του ανοίξω το οξυγόνο.

Τρώω μια πίτσα, μια κρέπα, δυο σάντουιτς,
μύδια αχνιστά, σολομό και σαλάτες.
Παίρνω καυτά απανωτά ντους.
Αδειάζω τη φωτογραφική.
Γράφω σε γκρίνκλις.
Δύο και σήμερα.
Θα περπατώ ώσπου να λιώσουν οι σόλες απ’ τις
καινούργιες μπλε electric μου μπότες.

Six Pack Stockholm - Volume 3

2008-09-23T06:52:00.001-02:30

Nan Goldin:
Κολλάω άσχημα στην πρώτη φωτογραφία με τίτλο:
TRIXIE ON THE COT DURING LIBERTY’S BOOTY: Κορίτσι με
τέλειο φόρεμα - μεθυσμένο ή φτιαγμένο - νύχτα - κάποιο βρώμικο δωμάτιο - ένα ράντζο - μπύρες -
κίτρινος τύπος - λάμπα - γοβάκια - τζούρα - πάλλευκο δέρμα.

Σκέφτομαι:
Την εποχή των αγριμιών
οι περισσότεροι πέθαναν:
Για να είσαι τόσο
καλός φωτογράφος πρέπει να ρισκάρεις.

Η Goldin κοιτάζει πληγωμένη τον Brian. Σε σέπια. Μου θυμίζει αγελάδα.

Η παλιά πόλη της Στοκχόλμης είναι θεόρατη κι έχει
από Σεπτέμβρη Άγιους Βασίληδες.
Η καινούργια πόλη είναι πολύ καθαρή.

Το μετρό είναι the best, μ’ ένα κάπως ευάλωτο ή ασυγκράτητα κινούμενο τρόπο.
Τα Σουηδικά μπαρ μοιάζουν με τα Ελληνικά, μόνο που βγαίνεις έξω να καπνίσεις.
Έτσι γνωρίζεις πιο εύκολα κόσμο:

Συζήτηση μέσα σε ένα τσιγάρο:
Ο Χι: κράτα τον διανοητικό σου χώρο ελεύθερο - μη διαβάζεις άλλους.
Εγώ: Καταλαβαίνω τι θέλεις να μου πεις. Μα.
Ούτως ή άλλως. Ο χώρος δεν είναι ελεύθερος.
Τέλος: χωρίσαμε με ένα φιλικό νεύμα-χαμόγελο.

Στο apartment κάνω παρέα με τον Fisk (το χρυσόψαρο) και
πρέπει να θυμηθώ το πρωί
να τον ταΐσω. Αν το ξεχάσω
θα ψοφήσει, (φαντάζομαι), για να το θυμηθώ.

Η φίλη μου θα αγκαλιάζει
τώρα
τον Σέρβο εραστή της.
Εγώ θα ήθελα να ήμουν η Goldin
να φωτογράφιζα το ακούμπησα των σωμάτων τους.
Όμως δεν είμαι.

Και τώρα θα κοιμηθώ για
να ξυπνήσω πρώτη απ’ όλους
Tomorrow.

Six Pack Stockholm - Volume 2

2008-09-20T11:29:00.001-02:30

Η Day Two είναι ακατέργαστη και ατόφια.
Δεν καδράρω.

Σημειώνω στο καινούργιο μου τετράδιο με εξώφυλλο
Ταπετσαρία sixties.
Αγοράζω cart postal και μια αφίσα με όλα τα χρώματα και τα σχέδια,
για πάνω από την καρέκλα αυτοσυγκέντρωσης.

Video installation: το σύστημα να αφήνεις
το ανεπιθύμητο μωρό σου σε ένα
ντουλάπι του νοσοκομείου - ανώνυμα.

Η νεαρή μαμά για μια στιγμή
βούρκωσε όταν το άφησε.
(Ann-Sofi Siden)

Καπνίζω από την έξοδο ως την επόμενη είσοδο.
Η φίλη μου λέει, πως
στο Παρίσι περισσότερη ώρα κάπνιζα παρά δεν κάπνιζα.

Ο χώρος βρίθει συμβόλων.
Video: χέρι προσαρμόζει σε πόμολο μια
πράσινη φωσφοριζέ γιγάντια τσίχλα
κι όταν το χέρι εξαφανίζεται
η τσίχλα απολαμβάνει την πορεία της στο έδαφος.
Amazing.

Όταν γυρίσω πίσω: Να βάψω ένα τοίχο στο σαλόνι μωβ. Να μην φοβάμαι να λέω τη γνώμη μου. Να μάθω καινούργιες συνταγές. Να μην ξεχνώ πόσο μικρά φαίνονται όλα από ψηλά.

Η Diane Arbus είναι φοβερή. Πάντα ήτανε.

γιάγκ έειλσκαρ ντέιγκ, δηλαδή I love you, δηλαδή

σ’ αγαπώ.

Six Pack Stockholm - Volume 1

2008-09-16T13:22:00.001-02:30

Day one or the Zero Day or Day positive ή η πρώτη
ημέρα αγνοείται (ή χάθηκε ή σχεδόν ποτέ δεν υπάρχει)

Παρένθεση.
Στο αεροπλάνο, που ήταν μικρό σαν λεωφορείο,
κάθισα δίπλα σε κάποιον που
φτιάχνει ρομπότ αναγνώρισης διαστημικού εδάφους, όμως
μιλήσαμε επί το πλείστον για άλλα θέματα, όπως
το νόημα της τρομοκρατίας και τα λοιπά.
Κατά τη διάρκεια της ομαλής προσγείωσης μου είπε:
έχε πίστη/ και/
μόνο αυτή ποτέ κανείς δεν μπορεί να σου πάρει/ και/
δε υπάρχει καλό αν δεν υπάρχει κακό.
Κι εγώ του είπα: εντάξει-εντάξει αυτά τα ξέρω.
Στην επόμενη πτήση κάτσαμε χωριστά και κοιμηθήκαμε.
Κρίμα, καθώς,
θα μπορούσαμε να συζητήσουμε κι άλλο όμορφα οι δυο μας.

Επανασύνδεση.
Με το που πάτησα το πόδι μου στην πόλη,
είπα στη φίλη μου:
είμαι άυπνη και πτώμα και γι’ αυτό
θα τα πούμε αύριο,
Goodnight my dear,
παρότι ήταν μόνο μουντό μεσημέρι.

Μικρό όνειρο. Αν πούμε ότι είμαι τοίχος, τότε ποια είναι τα παράθυρα; Τα μάτια μου, τα χέρια μου, το στόμα μου; Τόσο προφανές; Κι αν είμαι από αυτούς που δεν κοιτάζουν, δεν αγγίζουν, δεν μιλούν; Τότε; Τότε τι;

Περίληψη. Οι Στοκχολμέζοι μου φαίνονται μια χαρά άνθρωποι. Η Σουηδία έχει King and Queen που έχουν τρία παιδιά: την μεγάλη κόρη που θα γίνει η επόμενη Queen και τα έχει με τον γυμναστή της, τον μεσαίο γιό που είναι κάπως δυσλεκτικός και τη μικρότερη κόρη που είναι πολύ trendy.
Οι ηλικιωμένοι Σουηδοί γενικότερα
αγαπούν τους βασιλιάδες τους,
ειδικά την Queen. Η Queen
κάνει πολλές φιλανθρωπίες,
όπως αρμόζει σε μια καλή Queen.

Νύχτα με τσιγάρο, έξω από το παράθυρο, κουκουλωμένο με κουβερτάκι. Όπου καταλήγω πάλι να αναρωτιέμαι: ποια είναι τελικά η διαφορά ανάμεσα σ’ εκείνον που αρέσκεται να παρακολουθεί και σ’ εκείνον που αρέσκεται να παρακολουθείται. Απάντηση καμία σοβαρή.
Τρέβλιγκτ ατ τρέειφας (το έει με πολύ ανοιχτά τα χείλη),
που σημαίνει nice to meet you,
δηλαδή χαίρω πολύ.

Bobby's Myth in gREECE

2008-09-05T15:40:00.001-02:30

Φωνή Υποβρύχια και Εκσφενδόνιση

2008-08-30T07:18:00.000-02:30

Η μέρα έφευγε από πάνω μας με το απαλό μέτρημα των κυμάτων να σκάνε γλυκά στην ακτή. Και ένα, παφ, δύο, παφ, τρία, παφ, τέσσερα παφ.

Πνίγηκα το ίδιο γλυκά από τις αναθυμιάσεις του αλμυρού ιδρώτα των πραγμάτων. Βυθίστηκα και ξάπλωσα στο πάτο του βυθού. Έβγαλα κι άπλωσα δίπλα τη νυχτικιά μου. Το ρεύμα την πήρε και κάπου την ταχτοποίησε. Γυμνή κι αλλοπαρμένη χάζευα και μάζευα εικόνες σκοτεινού υγρού μπλε και κοραλλί.

Κάτι αργόρυθμο που μοιάζει με τραγούδι ή με σειρήνα περιπολικού ερμηνευμένη από παρθένο ψάλτη φτάνει στα αυτιά μου. Τραβιέμαι από την αποχαύνωση επαναφέροντας το αίσθημα ευθύνης που με στοιχειώνει ακόμα και στα καλά (τα παιδικά) μου όνειρα.

Συγκεντρώνομαι κλείνοντας τα μάτια να ακούσω καλύτερα/ περιστρεφόμενη με ελάχιστη ταχύτητα γύρω από τον άξονά μου/ περιμένω κάπου να δυναμώσουν τα σήματα να ενωθώ με τη γραμμή/ να φτάσω ευθεία νοητικά ως την πηγή.

Εκεί που κάτι αόρατα κοπιαστικά δυναμώνει απλώνω τα χέρια μπροστά και διασπώ μια ταλάντωση. Ψηλαφώντας το σχήμα που αλλάζει εκατομμύρια φορές το δευτερόλεπτο, βρίσκω ένα πιο πηχτό σημείο (τον κορμό, τον πυρήνα) και το πιάνω και τεντώνω ρίχνοντας πίσω το βάρος μου.

Κρεμιέμαι από τη φωνή και την αισθάνομαι που γίνεται από το τράβηγμα ψιλή σαν κυπαρίσσι. Η πηγή είναι εύθραυστη! Θυμάμαι ότι έχω μπράτσα. Θυμάμαι όλα τα push-ups που έχω μετρήσει σαν Θηλυκός Ράμπο. Σκαρφαλώνω με την άνεση ενός cartoon. Λίγο ακόμη. Φτάνω. Έφτασα.

Κρατάω τη γλώσσα της και βλέπω τα δόντια της. Η ανάσα της μυρίζει strepsil και θυμάρι. Έχει πιει τσάι και vodka, κι από τα δύο πολύ. Τα χέρια της είναι δύο βράχια. Έχει το βλέμμα του εξόριστου πλην αμετανόητου πρώην δικτάτορα που σε κοιτάζει υποτιμητικά διακρίνοντας πάνω σου τη δημοκρατική μιζέρια όλου του κόσμου, την αφροσύνη των καιρών, το ψέμα της δικαιοσύνης και τι μεγάλη γλώσσα που έχει!

- Θα την αφήσεις επιτέλους
- Ωχ αχ ναι με συγχωρείτε δεν κατάλαβα/
αλλά την κρατάω ακόμη γιατί είμαι εμβρόντητη και γιατί αν την αφήσω θα φάω τα μούτρα μου.
- Εεε πειραγμένο είσαι; Άστηνααα

Αντί να γίνω ορμή ισάξια στο ύψος των περιστάσεων (σαν τους ακέραιους μαχητές της ανανέωσης) που διεκδικεί δικαιωματικά την ύπαρξή της, εγώ σπασμωδικά αφήνομαι, γίνομαι σκόνη αδιόρατη, εκσφενδονίζομαι στο διάστημα (όπως ο χρυσοπράσινος μπάμπουράς μου) από όπου βλέπω το παρόν μου να σκουραίνει ενώ το μέλλον των παιδιών μου δεν συνέβη πια.

Βρήκα στο δρόμο ένα διαστημόπλοιο, χτύπησα, μου ανοίξανε, μπήκα. Kάναμε το σύμπαν μια βόλτα πίνοντας ούζα και ρακές κι ακούγαμε Βιβάλντι. Μ’ άφησαν μεθυσμένη εκατοντάδες μέτρα πάνω από το σπίτι μου. Προσγειώθηκα με αλεξίπτωτο χωρίς να φοβηθώ καθόλου και σκέφτηκα πως θα ήμουν καλός φαντάρος.

Ketchup Murder

2008-08-21T20:35:00.000-02:30

Wind & Water

2008-08-11T06:43:00.002-02:30

Καρεφλού/ Σκύρος

Raped

2008-07-29T07:18:00.001-02:30

Skyros - Ιούλης 2008
...στις περασμένες μυρωδάτες διαδρομές

Καρτποστάλ

2008-07-18T07:00:00.001-02:30

Διανύουμε καιρούς ξέγνοιαστους και συνάμα παραγωγικούς, εδώ χάμω, εις τας αμμουδιάς της Ωραίας Ελλάδος. Ευχόμαστε παρόμοια και δι’ υμάς.
Καλή αντάμωση

Φενεός: Clean - up - hop - trip!!!

2008-07-01T13:12:00.000-02:30

Εδώ να κάτσουμε. Είναι καλά. Κοίτα.

Έναν καφέ, μια μπύρα, μια ησυχία, παγωτό, εφημερίδα και βγάλε τις σαγιονάρες σου επιτέλους - μου τη δίνουν στα νευρα!

Έλα καλέ, να σε κεράσω έναν πικρό χυμό, απ' τους πικρούς καρπούς του κήπου μου!

Δεν μιλώ. Άντε από δω πέρα παλιο-φλυαρία. Δεν πας σε κανά ίδρυμα!

Μια φορά κι έναν καιρό: Η εκκλησία των Γάμων μου! Εγώ, η Αυτοκράτειρα του κόσμου όλου.

Πρόσεχε - πρόσεχε - μη με κοψοχολιάζεις... Σου πάει η άκρη.

Μπρρρ! Εεειιι! Κάντε στην άκρη να περάσω, ρε. Γειάαα!

Ήμερη πέφτει ετούτη η νύχτα ή είναι που χάσαμε τ' αυγά και τα πασχάλια;

Καίει. Σε διατάζω να με ρίξεις στη θάλασσα.

Μπάλα και κύβος και μπαστούνι και καρέκλες. Η κούκλα σου? Φυσάει.

Ήρθε μια γριά απ' την πόλη κι έφερε το "χάσει-χάσει"/ Παναγίτσα μου να χάσει! *

* Ιδέα εικόνας κλεμμένη από Βill. Μα το 'χα μπροστά μου και δεν κρατήθηκα.

Μην είν' τα χρώματα που με ζαλίζουνε ή μπας και κρυολόγησα με τα μαλλιά βρεγμένα ξέπλεκα;

Σ' έχει τρελάνει η σιωπή του τζιτζικιού και η βουή της πεταλούδας, μάτια μου;

Τι θα σου φτιάξω εγώ να φας απόψε; Νερόφιδα γιαχνί και ποταμίσιους κάβουρες σαλάτα. Τράβα να κυνηγήσεις.

Έρνεστ* Σ' αγαπώ!

*Χέμινγουει

Youpi End!!! Back - up - to - Athens

Lou (loudly)

2008-06-23T07:00:00.001-02:30

Τέλος, τέλος, τέλος, τελεία, τέλεια, τέλος, παύλα, μαύρο σκοτάδι, τέλος, τώρα σε σκοτώνω, τέλος, τώρα πυροβολώ, τέλος, τώρα αιμορραγείς, τέλος, τώρα πέφτεις, τέλος, τώρα κοιτάς το φως για μια τελευταία στιγμή, τέλος, είσαι σκοτωμένος, ο κόσμος γλίτωσε απ’ τη βρώμα σου, τέλος, καληνύχτα/ (Παύση) Θα ‘θελα να έχω κάτι δικό μου. Να κάνω κάτι δικό μου. Εγώ, για μένα, θα ‘θελα να ξέρω. Μη μ’ αφήσεις τώρα που γνωριστήκαμε. Να αγκαλιαστούμε και να κάνουμε μωράκι κι ας αντιπαθούμε λιγάκι ο ένας τον άλλον. Σήμερα θα συμφωνώ εγώ μαζί σου κι αύριο εσύ μαζί μου. Ξεκίνα εσύ: αν είμαι ανυπάκουη, θα με πουλήσεις.

Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε - 4

2008-06-18T14:43:00.000-02:30

"Συμβαίνει πολλές και στη ζωή, κυρίες και κύριοι, κάτι καλά προετοιμασμένο ν' αποτυγχάνει και να μην κάνει την εντύπωση που περιμένουμε..."

(Απόψε αυτοσχεδιάζουμε - Λουίτζι Πιραντέλλο)

LOU (presentation)

2008-06-12T12:30:00.001-02:30

Σε περίμενα ως τις τρεις. Αναρωτιόμουν που είσαι.(Παύση) Βγήκα κι εγώ. Γύρισα στις δώδεκα. Είδα ένα show με μαγικά. Όχι κουνέλια και τέτοια. Άλλα. (Μικρή παύση) Στην έξοδο, κατάλαβα ότι είχα χάσει τα τσιγάρα μου κι έβαλα τα κλάματα. Ένας κύριος με κουστούμι μου έδωσε το μαντίλι του, ο συνοδός του πρότεινε να πάμε όλοι μαζί για ένα ποτό και πήγαμε. Πήγαμε για ποτό, κι αυτοί οι δύο πίνανε μόνο ανθρακούχο νερό και λεμονάδες. Μιλούσαμε στα αγγλικά γιατί ο συνοδός του κυρίου με το κοστούμι, ήταν Ισπανός. Ο άλλος δεν είπε τι ήταν. Δε μιλούσε πολύ, γέλαγε περισσότερο και το μαντιλάκι του μύριζε κανέλα ή κάτι τέτοιο, δεν κατάλαβα. Του πρότεινα να το κρατήσω για να το πλύνω, γιατί το γέμισα μαυρίλες από το μολύβι των ματιών μου και ντρεπόμουν, όμως αυτός επέμενε όχι. Ο Ισπανός είπε ότι καμιά φορά καπνίζει μαριχουάνα και του είπα για ‘μας. Με κάλεσε σ’ ένα πάρτυ στο ατελιέ ενός φίλου του ζωγράφου και θα πήγαινα, αλλά μετά κοίταξα την ώρα σ’ ένα ρολόι στον τοίχο κι ένοιωσα πολύ κουρασμένη. Έτσι, πήρα ταξί και γύρισα σπίτι: ήθελα να σου μιλήσω, αλλά και πάλι δεν ήσουν εδώ. (μικρή παύση) Φεύγοντας απ’ το μπαρ, μας μοίρασαν γλειφιτζούρια: πολύ αστείο: Έπρεπε να μ’ έβλεπες, μέσα στο ροζ γουνάκι μου, να γλύφω, κατεβαίνοντας την λεωφόρο, ανάμεσα στον κουστουμάτο και το τεκνό.

Aπόψε Αυτοσχεδιάζουμε - 3

2008-06-11T07:21:00.000-02:30

Εγώ θέλω να πετάξω... μόνο και μόνο για να χω τη χαρά να φτύσω από ΄κει πάνω τούτη τη σιχαμερή πολιτεία...

(Απόψε αυτοσχεδιάζουμε - Λουίτζι Πιραντέλο)

Άδεια

2008-06-02T09:05:00.000-02:30

Παίζω τα κύματα στα δάχτυλά μου, κι όμως, επί το πλείστον, πνίγομαι.

It’s unbelievable.
Πιάνω τη μία άκρη, κι άλλη χάνεται στη γη -σαν ρίζα μου-

και ξαναβγαίνει μίλια μακριά: μια στείρα και κακό-παιγμένη κριτική.
Ως ψευτομάρτυρας μιας ανεδαφικής επικαιρότητας,

τώρα θ’ ανοίξω πάλι τα πλοκάμια μου για να τα ξεσκονίσω:

σαν αφιέρωση σε όσα ξεκινούν χωρίς εμένα μέσα τους,

σε όσα άλλο δεν νανουρίζονται, γιατί μεγάλωσαν και γέρασαν απότομα.

Αρτούρο Ούι - Πρόβες 4

2008-05-18T18:39:00.000-02:30

Αρτούρο Ούι - Πρόβες 3

2008-05-17T16:15:00.000-02:30

Στις φωτογραφίες: Ελένη Μακρή, Ντίνος Ποντικόπουλος, Κώστας Γεραντώνης

Σκηνοθεσία: Βασίλης Κανελλόπουλος

Θεατρικός Όμιλος Σχεδία

χαζούλη

2008-05-13T17:36:00.001-02:30

Hungry

2008-05-08T07:46:00.001-02:30

Πίσω απ’ τον τοίχο (τοίχος δύο φορές ψηλότερός μου):

Είμαι πεσμένος από αόρατα, αλλεπάλληλα χτυπήματα.
Tα μέλη μου δεν υπακούουν τις εντολές μου για ζωή.
Δεν έχω φαΐ, ούτε νερό, ούτε άχυρα να κοιμηθώ. Έχω μόνο λασπόνερα και πέτρες. Έχω σκιά από αγριόδεντρα ή από σύννεφα και με κρυώνει. Εγώ, που κάποτε τιμήθηκα με το βραβείο της Πολικής Αρκούδας!
Μου λείπουνε τα κύματα. Σε ποιόν; Σε μένα, που κάποτε ήμουν εκείνα τα πουλιά που αρπάζουν τα αφρόψαρα.
Μου λείπει κι η θέα από τις κορυφογραμμές:
να βλέπω κάτω, στα καμώματά σας.
Μου λείπει ένα ζεστό, υγρό φιλί μιας αγοραίας ξανθιάς αγαπημένης
και η ταχυκαρδία μιας αναπάντεχη συνάντησης

με τον παλαιότερο άσπονδο εχθρό μου.
Εδώ μόνο εναλλάξ σκοτάδι – φως. Κι ο καιρός περνάει χωρίς αίμα, χωρίς καυγάδες, χωρίς κέφι. Εδώ δεν έχει κάποιον να τα ρίξω επάνω του. Έχει σκουλήκια και πυγολαμπίδες που ζευγαρώνουν μεταξύ τους,

γεμίζοντας τον τόπο εκτρώματα.
Ούτε ειδήσεις, ούτε ιστορία.
Ούτε πόνος, ούτε γάμος.
Ούτε κουβέντες σκόρπιες.
Ούτε καπνός, ζεστός, να με θεριέψει.
Ακούω εκεί έξω πως,
σέρνετε νωχελικά τα καροτσάκια των μωρών σας,
μετά μουσικής,
με ζηλευτή αλαζονεία.
Και θέλω κι εγώ:
να κάτσω στο τραπέζι σας,
να πιω απ’ τα ποτήρια σας, κρασί σας,
να κυνηγήσουμε μαζί πουλιά,
να τα ξεπουπουλιάσουμε
και να τα βάλουμε στο φούρνο με δαμάσκηνα.
Να είμαστε αγαπημένοι, θέλω.

Mπαμπούλας

2008-05-05T18:29:00.003-02:30

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ, ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ;

ΜΕ ΜΠΑΜΠΟΥΛΑ ΜΟΙΑΖΕΙ.

2008-04-23T06:50:00.003-02:30

ΟΙ ΚΥΚΛΟΙ ΜΟΥ ΒΥΘΙΖΟΝΤΑΙ ΚΙ ΟΡΚΙΖΟΝΤΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΞΑΝΑ-ΑΝΑΔΥΘΟΥΝ.
ΜΕΝΩ ΜΟΝΗ, ΜΙΑ ΚΑΚΟΜΟΙΡΗ ΕΥΘΕΙΑ.

Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε - 2

2008-04-21T18:02:00.000-02:30

... βρίσκομαι αμέσως στη γειτονιά μου, τον Αύγουστο, οχτώ χρονών πιτσιρίκος, στη σκιά μιας μεγάλης ελιάς, με το φόβο μιας πελώριας σφήγκας, μαύρης, που 'χε χωθεί μέσα στον κάλυκα ενός λουλουδιού. Βλέπω να τρέμει το κοτσάνι του λουλουδιού κάτω απ' την άγρια λαιμαργία του εντόμου, που μου προξενούσε τόσο τρόμο!

(Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε - Λουίτζι Πιραντέλλο)

Καφενείο

2008-04-13T15:31:00.001-02:30

Aπόψε Αυτοσχεδιάζουμε -1

2008-04-13T12:37:00.000-02:30

"Η παράσταση δεν είναι φώτα, δεν είναι σκηνικό, είναι οι άνθρωποι, εσείς κι εγώ, είναι η αδιακρισία σας στη μοναξιά μας, είναι η αναπνοή σας στη σιωπή μας..."

(Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε - Λουίτζι Πιραντέλλο)

Δεύτερος Συλλογισμός της Άνοιξης

2008-04-10T17:36:00.001-02:30

Μετά την Κηδεία

2008-04-09T18:35:00.001-02:30

Κώστας Γεραντώνης - Ελένη Μακρή

από τις πρόβες του αρτούρο ούι

σκηνοθεσία: Βασίλης Κανελλόπουλος

Θεατρικός Όμιλος "Σχεδία"

Πρώτος Συλλογισμός της Άνοιξης

2008-04-03T07:25:00.002-02:30

Ξαπλώνουν στο νωπό ακόμα γρασίδι της άνοιξης, τεντώνουν τους κύκνειους λαιμούς τους, κοιτάζουν μπροστά τη θέα της ισοπέδωσης και ανταλλάσσουν απόψεις: για ποιο λόγο άραγε, δεν είναι πια, το ίδιο υπέροχη αυτή η ζωή.
Η συμπίεση των μεγάλων στιγμών του θυμικού τους, στους μικρότατους χρόνους της ήδη τραβηγμένης καθημερινότητας, φέρνει αυτή τη νωθρή μη διάθεση να ευθυμήσουν από το ίδιο τους το ξύπνημα ή να δημιουργήσουν από μία γαλάζια πλαστελίνη κόσμους ολόκληρους. Όμως γνωρίζουμε πια ότι: απογοήτευση, ονομάζεται η αδύναμη φύση και τίποτε άλλο.
Είναι κρίμα: ο εγκλεισμός της λάμψης σου σε τοίχινο κλουβάκι εντός του κορμιού σου και είναι κρίμα πως το σκοτάδι της μέρας που βασιλεύει στα μάτια σου, καλύπτει την ίδια, την ολόκληρη μέρα.
Κι όμως, η συνειδητοποίηση ενός τέτοιου εγχειρήματος, όπως το να καταστρέψουμε εντελώς το κουτσό κι ανήμπορο γέλιο μας, για να γεννήσουμε –ίσως- ένα πηγαίο, σε πολλούς από μας προκαλεί εμετό και λιποθυμία.
Κι ύστερα, οι συνήθειες ορισμένων πραγμάτων, δε σπάνε ούτε με σφυρί! Συνήθειες για παράδειγμα, όπως ο τρόπος που έχει ο γνωστός τύπος του λαίμαργου – ή απλώς του πλεονέκτη – , να αντιλαμβάνεται μια φρέσκια φέτα ζαμπόν: κάπως-πάντα το ίδιο τάχα απρόθυμος και διαφορετικός σίγουρα από τον τρόπο που θα είχε ένα σκυλί του δρόμου.
Κι ακόμη χειρότερα: δεν γνωρίσαμε ως τώρα κανέναν να μπορεί να κρατήσει την υπόσχεσή του: Μιλάμε για τους πλέον αδύνατους οργανισμούς με τα μυαλά τρυπημένα, από την άκρατη χρήση μη έργων και μη ιδεών.