Πέμπτη, 8 Μαΐου 2008

Hungry


Πίσω απ’ τον τοίχο (τοίχος δύο φορές ψηλότερός μου):

Είμαι πεσμένος από αόρατα, αλλεπάλληλα χτυπήματα.
Tα μέλη μου δεν υπακούουν τις εντολές μου για ζωή.
Δεν έχω φαΐ, ούτε νερό, ούτε άχυρα να κοιμηθώ. Έχω μόνο λασπόνερα και πέτρες. Έχω σκιά από αγριόδεντρα ή από σύννεφα και με κρυώνει. Εγώ, που κάποτε τιμήθηκα με το βραβείο της Πολικής Αρκούδας!
Μου λείπουνε τα κύματα. Σε ποιόν; Σε μένα, που κάποτε ήμουν εκείνα τα πουλιά που αρπάζουν τα αφρόψαρα.
Μου λείπει κι η θέα από τις κορυφογραμμές:
να βλέπω κάτω, στα καμώματά σας.
Μου λείπει ένα ζεστό, υγρό φιλί μιας αγοραίας ξανθιάς αγαπημένης
και η ταχυκαρδία μιας αναπάντεχη συνάντησης
με τον παλαιότερο άσπονδο εχθρό μου.
Εδώ μόνο εναλλάξ σκοτάδι – φως. Κι ο καιρός περνάει χωρίς αίμα, χωρίς καυγάδες, χωρίς κέφι. Εδώ δεν έχει κάποιον να τα ρίξω επάνω του. Έχει σκουλήκια και πυγολαμπίδες που ζευγαρώνουν μεταξύ τους,
γεμίζοντας τον τόπο εκτρώματα.
Ούτε ειδήσεις, ούτε ιστορία.
Ούτε πόνος, ούτε γάμος.
Ούτε κουβέντες σκόρπιες.
Ούτε καπνός, ζεστός, να με θεριέψει.
Ακούω εκεί έξω πως,
σέρνετε νωχελικά τα καροτσάκια των μωρών σας,
μετά μουσικής,
με ζηλευτή αλαζονεία.
Και θέλω κι εγώ:
να κάτσω στο τραπέζι σας,
να πιω απ’ τα ποτήρια σας, κρασί σας,
να κυνηγήσουμε μαζί πουλιά,
να τα ξεπουπουλιάσουμε
και να τα βάλουμε στο φούρνο με δαμάσκηνα.
Να είμαστε αγαπημένοι, θέλω.

6 σχόλια:

mystis είπε...

Κάπου διακρίνω μια μορφή πίκρας ανάμεικτη με μνησικακία...

Purple Overdose είπε...

Ανταποδίδω...

Λορελάη είπε...

Αυτό είναι ατόφια Αλήθεια! Η Ποίηση είναι ατόφια Αλήθεια! Αυτό είναι ατόφια ΠΟΙΗΣΗ!!!
Έτσι απλά και... καντ-ιανά!
Από τις πιο δυνατές γραφές που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο -και όχι μόνο...- ούτε μια λέξη που να μη χτυπάει κατάστηθα...
ευχαριστώ θερμά

Melikratis είπε...

Ginaki! όμορφο είναι και με πραγματικά ενδιαφέρουσες αντιδραστικές εικόνες.

Θα 'Θελα όμως κάποια στιγμή να νιώθεις τόσο καλά που να μοιράζεις τα χρώματά σου όλα κι όχι μόνο τα μωβάκια...
Καλή συνέχεια!
meli

μύστης είπε...

η πίκρα μπορεί και όχι, η μνησικακία αν δεν εκδηλώνεται είναι φαρμάκι στην ψυχή...
πίκρα και μνησικακία μαζί δικαιώνουν το κενό...
Αλλά, θα μου πεις, ακροβατούμε συνεχώς στο κενό...

Naya είπε...

Η ταχυκαρδια μιας αναπαντεχης συνάντησης με τον παλαιότερο άσπονδο εχθρό μου..
Πολυ δυνατη γραφη gina..υπογεια κ γεματη παραπονο..που βρισκει τους περισσοτερους..