Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2008

Six Pack Stockholm - Volume 3




Nan Goldin:
Κολλάω άσχημα στην πρώτη φωτογραφία με τίτλο:
TRIXIE ON THE COT DURING LIBERTY’S BOOTY: Κορίτσι με
τέλειο φόρεμα - μεθυσμένο ή φτιαγμένο - νύχτα - κάποιο βρώμικο δωμάτιο - ένα ράντζο - μπύρες -

κίτρινος τύπος - λάμπα - γοβάκια - τζούρα - πάλλευκο δέρμα.

Σκέφτομαι:
Την εποχή των αγριμιών
οι περισσότεροι πέθαναν:
Για να είσαι τόσο
καλός φωτογράφος πρέπει να ρισκάρεις.


Η Goldin κοιτάζει πληγωμένη τον Brian. Σε σέπια. Μου θυμίζει αγελάδα.

Η παλιά πόλη της Στοκχόλμης είναι θεόρατη κι έχει
από Σεπτέμβρη Άγιους Βασίληδες.
Η καινούργια πόλη είναι πολύ καθαρή.

Το μετρό είναι the best, μ’ ένα κάπως ευάλωτο ή ασυγκράτητα κινούμενο τρόπο.
Τα Σουηδικά μπαρ μοιάζουν με τα Ελληνικά, μόνο που βγαίνεις έξω να καπνίσεις.

Έτσι γνωρίζεις πιο εύκολα κόσμο:

Συζήτηση μέσα σε ένα τσιγάρο:
Ο Χι: κράτα τον διανοητικό σου χώρο ελεύθερο - μη διαβάζεις άλλους.
Εγώ: Καταλαβαίνω τι θέλεις να μου πεις. Μα.
Ούτως ή άλλως. Ο χώρος δεν είναι ελεύθερος.
Τέλος: χωρίσαμε με ένα φιλικό νεύμα-χαμόγελο.

Στο apartment κάνω παρέα με τον Fisk (το χρυσόψαρο) και
πρέπει να θυμηθώ το πρωί
να τον ταΐσω. Αν το ξεχάσω
θα ψοφήσει, (φαντάζομαι), για να το θυμηθώ.

Η φίλη μου θα αγκαλιάζει
τώρα
τον Σέρβο εραστή της.
Εγώ θα ήθελα να ήμουν η Goldin
να φωτογράφιζα το ακούμπησα των σωμάτων τους.
Όμως δεν είμαι.

Και τώρα θα κοιμηθώ για
να ξυπνήσω πρώτη απ’ όλους

Tomorrow.


3 σχόλια:

L' Aesthéte Soleil είπε...

Και από τις προηγούμενες αναρτήσεις σου επιθυμώ διακαώς να πάω στην Στοκχόλμη. Είναι όμορφη τα Χριστούγεννα;

Λορελάη είπε...

-Μα τι δείχνει αυτή η φωτογραφία;;; -η τελευταία- αδυνατώ. παραδίδομαι. λυπήσου με
-εδώ που τα λέμε γιατί να θέλει να χάσει;;... (αν δεν κερδίσει κα΄τι καλύτερο απ' αυτό που έχασε)
-αρχίζει να μου φαίνεται ενδιαφέρον το... απαγορευμένο κάπνισμα (συμπέρασμα: τα βίτσια πάντα θα βρίσκουν τρόπο να εξελίσσονται :)))
-περιμένω εναγωνίως την επίσκεψη στο museet
-(μα τι δείχνει αυτή η φωτογραφία;;; μου την έχει δώσει τώρα.)
-καληνύχτα :)

Λάκης Φουρουκλάς - Lakis Fourouklas είπε...

Μελαγχολία και αισιοδοξία αναδίδει ταυτόχρονα το κείμενό σου. Παράξενο...